Στο Δυτικό τμήμα της Λέσβου, στην ενδιάμεση περιοχή μεταξύ Σιγρίου και Ερεσού, υπάρχει το Απολιθωμένο Δάσος, ένα μοναδικό Μνημείο της Φύσης, ανεκτίμητης παλαιοντολογικής, γεωλογικής και περιβαλλοντικής σημασίας.

Σχετικές έρευνες απέδειξαν ότι πριν από περίπου 20 εκατομμύρια χρόνια, η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο χώρο του Β.Α.Αιγαίου, προκάλεσε έντονη κίνηση ηφαιστειακών υλικών, τα οποία με μεγάλη ταχύτητα κάλυψαν το υπάρχον δάσος, ενώ κατόπιν η απομόνωση των φυτικών ιστών από τις επιφανειακές συνθήκες, μαζί με την έντονη υδροθερμική κυκλοφορία θερμών πυριτιούχων ρευστών, επέτρεψε την τέλεια απολίθωση της χλωρίδας της περιοχής.   

 Σήμερα, μέσω της διάβρωσης των ηφαιστειακών πετρωμάτων, αποκαλύπτονται εντυπωσιακοί ιστάμενοι και κατακείμενοι κορμοί δένδρων, με μήκος έως και 20μ., ενώ η διάμετρος των απολιθωμένων κορμών προσεγγίζει τα 3μ. Οι συστηματικές ανασκαφές που γίνονται από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ( 1997 ) σε συνεργασία με την Διεύθυνση Δασών Λέσβου, φέρνουν στο φως ευρήματα με ιδιαίτερη επιστημονική αξία, μεταξύ των οποίων και ο μεγαλύτερος κορμός απολιθωμένου δένδρου ( Taxodioxylon albertense) σε Ευρωπαϊκό επίπεδο (ύψος 7,02μ. και περίμετρος 8,58μ.).

Επίσης αποκαλύφθηκαν απολιθωμένοι κορμοί κωνοφόρων δέντρων (Protopinaceae) και έχουν προσδιοριστεί αντιπρόσωποι των  ειδών: Δάφνη, Πλάτανος, Οξιά, Φοίνικας, Κυπαρίσσι, Σφένδαμος, κ.α. Πέρα όμως των κορμών, έχουν έλθει στο φως απολιθωμένοι καρποί, φύλλα, κλαδιά και ρίζες, τα οποία ήδη εκτίθενται στις αίθουσες του Μουσείου.